Τοπική και διεθνή διαδρομή το Απολιθωμένο Δάσος …της Αρχοντούλας Βαρβάκη

Τοπική και διεθνή διαδρομή το Απολιθωμένο Δάσος …της Αρχοντούλας Βαρβάκη

Η διαδρομή προς το Σίγρι και ο περίπατος μέσα στο μεγάλο πάρκο του απολιθωμένου δάσους και τη γύρω περιοχή που εδώ και εκατομμύρια χρόνια συντηρεί τα σημάδια της ζωής ενός δάσους που αναπτύχθηκε σε κλίμα υποτροπικό δεν είναι ακριβώς… αιολική υπόθεση. Πρόκειται για ένα μοναδικό μνημείο της φύσης που έχουμε την τύχη να φιλοξενείται στη Λέσβο, αλλά και να κερδίζει το διεθνές ενδιαφέρον.
Ξέρουμε πως διαφέρει ακόμα και από τα αντίστοιχα πάρκα στην Κένυα και την Αριζόνα, λόγω του ότι οι κορμοί δεν απολιθώθηκαν ξεριζωμένοι, και γι αυτό διεκδικεί τη θέση του στον κατάλογο παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco ως φυσικός αλλά και πολιτιστικός (λόγω της σχέσης του με τον Αριστοτέλη και τον Θεόφραστο) θησαυρός και χαιρόμαστε γι’ αυτό, αλλά, τελικά, το απολιθωμένο δάσος μάλλον δεν έχει δεχτεί όση προσοχή του αξίζει.

Γιατί θέλουμε να μπει σε αυτόν τον κατάλογο; Έχει πράγματι συνειδητοποιήσει την αξία του το ελληνικό κράτος; Η απάντηση δεν μπορεί να είναι αρνητική. Κι όμως το Απολιθωμένο Δάσος δεν απευθύνεται στο κοινό του όπως θα έπρεπε.
Αν και έχουν γίνει μεγάλες προσπάθειες για την ανάδειξή του με σημαντικότερη το Μουσείο στο Σίγρι, που βοηθάει τον επισκέπτη να γνωρίσει το μνημείο, οι επισκέψεις στο πάρκο παραμένουν ακόμα δύσκολες και μάλλον λίγες.
Εκτός του νησιού εύκολα συναντάει κανείς ανθρώπους που αγνοούν ακόμα και  την ύπαρξή του ή που ξέρουν ότι υπάρχει χωρίς όμως να συνειδητοποιούν ότι είναι μοναδικό στον κόσμο και τι σημαίνει για τη φυσική ιστορία του τόπου ή ακόμα και ανθρώπους που έχουν επισκεφθεί τη Λέσβο αλλά όχι το απολιθωμένο δάσος.
Τα σχολεία της χώρας δε θα έπρεπε να εντάσσουν συστηματικά στο πρόγραμμά τους επισκέψεις (χρηματοδοτούμενες από το υπουργείο παιδείας φυσικά) σε αυτό το χώρο; Ως κομμάτι της παγκόσμιας κληρονομιάς οι μαθητές δικαιούνται να το γνωρίσουν από κοντά για να διδαχθούν από τους δασκάλους τους στην πράξη το ενδιαφέρον που πρέπει να δείξουν για τα μνημεία που τους παραδίδουν  τόσο οι άνθρωποι όσο και η φύση. Λεπτομέρεια; Δεν έχει λεφτά για τέτοια το αρμόδιο υπουργείο, η κυβέρνηση;  Πρέπει να πληρωθούν οι τόκοι;
Κι όμως αυτοί οι δύσκολοι καιροί κάνουν ακόμα πιο μεγάλη την ανάγκη να ασχοληθούμε με όλες τις τοπικές ή διεθνείς διαδρομές και να τις αναδείξουμε για να πάρουμε δύναμη από το πείσμα του ανθρώπου και της φύσης. Η ελάχιστη σπατάλη της κληρονομιάς μας θα μας αφήνει απροστάτευτους.