Η προσφυγιά  μας αφορά όλους

Η προσφυγιά μας αφορά όλους

P7040001

 

 

 

του Γιώργος Μιχαηλάρη

 

Το λιμάνι της Μυτιλήνης πλημμύρισε από χιλιάδες πρόσφυγες και τηλεοπτικά κανάλια της Αθήνας που ήρθαν να αποτυπώσουν την τραγική κατάσταση αυτών των ανθρώπων που καταφτάνουν χωρίς καμία άλλη επιλογή ώστε να γλυτώσουν από το βέβαιο θάνατο στις πατρίδες τους. Κάτι το οποίο φυσικά θα έκανε και ο οποιοσδήποτε από εμάς, αν βρισκόταν σε παρόμοια θέση. Και μπορεί κάποια μέσα ενημέρωσης (και τοπικά αναμεσά τους) να προσπάθησαν να προωθήσουν τη ναζιστική προπαγάνδα για τους μετανάστες και να σπείρουν τον τρόμο και το μίσος, αλλά οι εικόνες των κυνηγημένων ανθρώπων και των μικρών παιδιών δε τους άφησε πολλά περιθώρια.

Το θέμα είναι φυσικά τεράστιο, είναι ευρωπαϊκό και παγκόσμιο και τα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί στη χώρα είναι δύσκολο να αντιμετωπιστούν. Και φυσικά στις μικρές κοινωνίες των νησιών είναι ακόμα πιο δύσκολο.

Η όξυνση του προβλήματος τις τελευταίες ημέρες όμως έφερε στην επιφάνεια μεγάλα ερωτηματικά για την πολιτική που ακολουθήθηκε τα προηγούμενα  χρόνια στο μεταναστευτικό – προσφυγικό ζήτημα. Και πρέπει να αναφέρουμε ότι ειδικά οι πολιτικές δυνάμεις  γνώριζαν ότι  αργά ή γρήγορα θα κατέφταναν τα καραβάνια προσφύγων στην ασφαλή Ευρώπη για να γλυτώσουν τους πολέμους και τις σφαγές που έχουν ξεκινήσει σε πολλές χώρες κυρίως της Ασίας και της Αφρικής.

Να μην αναφερθούμε για αρχή σε όσους έβαλαν την υπογραφή τους στις συμφωνίες της ΕΕ που ουσιαστικά εγκλωβίζουν στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου τους πρόσφυγες – μετανάστες και απαλλάσει τις βόρειες χώρες (βλέπε Γερμανία) από το πρόβλημα.

 
Ας αναφερθούμε όμως στα εκατομμύρια ευρώ που δόθηκαν από την ΕΕ στη χώρα μας για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Και τι έκανε τα προηγούμενα χρόνια; Αποφάσισαν, αντί για κέντρα υποδοχής των ταλαιπωρημένων αυτών ανθρώπων να φτιάξουν Κέντρα Κράτησης όπως αυτό στη Μόρια (που ποτέ δε λειτούργησε) και αντί να υποδέχονται όπως πρέπει τους ανθρώπους, πολύ απλά να τους τσουβαλιάζουν εκεί μέσα, κρύβοντας έτσι το πρόβλημα. Δυστυχώς όμως το πρόβλημα αυτό είναι τόσο μεγάλο που ήρθε και τους ξεπέρασε και απέδειξε στην πράξη ότι οι τοίχοι δεν είναι ικανοί να λύσουν το πρόβλημα.

Πόσο διαφορετικά θα αντιμετωπίζονταν η κατάσταση σήμερα αν τα εκατομμύρια που δόθηκαν δεν τα «έτρωγαν» τα προηγούμενα χρόνια διάφορες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και δίνονταν για να φτιαχτούν δομές για την υποδοχή αυτών των ανθρώπων που ήταν δεδομένο, ότι θα καταφτάσουν κάποια στιγμή.

Η νέα κυβέρνηση ήταν ανέτοιμη, αν και δημιούργησε ξεχωριστό υπουργείο για να αντιμετωπίσει το θέμα της μετανάστευσης. Οι ανοησίες όμως ότι άνοιξε τα σύνορα για να έρχονται ελεύθερα οι μετανάστες δε χωράνε. Ούτε φυσικά οι στημένοι «Ποταμίσιοι» θεατρινισμοί για τις κάμερες στο λιμάνι της Μυτιλήνης δίπλα στους πρόσφυγες χωρίς καμία ιδιαίτερη ουσία.

Το πρόβλημα με τους κυνηγημένους πρόσφυγες  μόλις τώρα ξεκίνησε και δε θα αργήσει η κλιμάκωσή του. Όλοι οι άνθρωποι των νησιών του Αιγαίου έδειξαν μέχρι σήμερα ότι διαθέτουν περισσή ανθρωπιά γιατί ξέρουν από προσφυγιά και μετανάστευση. Τόσο οι τοπικές αρχές όσο κι όλος ο κόσμος έτσι πρέπει να συνεχίσουν και να συμβάλουν να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα με την ανθρωπιά που αρμόζει σε πολιτισμένες δημοκρατικές και όχι φασιστικές κοινωνίες.